Pierwsza podróż w głą􀂭b siebie

Patrzyłem na rozmazany krajobraz mknący za oknem autobusu.

Pogrążony w myślach o życiu zadawałem sobie pytania, które

całkowicie zaprzątały wtedy moją uwagę – pytania, na które nie

potrafiłem znale􀄊ć odpowiedzi.

Autobus wiózł mnie z chrześcijańskiego obozu letniego

– zorganizowanego z dala od Gdańska, skąd pochodziłem – na

wycieczkę do rodzinnego miasta. Mieliśmy zwiedzać stare miasto,

które znałem jak własną kieszeń, i słynną katedrę w Oliwie. Długość

trasy wynosiła ponad trzysta kilometrów, w trakcie jazdy miałem

więc mnóstwo czasu na to, żeby porozmyślać o dotychczasowych

doświadczeniach. A więc:

…Urodziłem się w Gdańsku w 1976 roku w typowej rodzinie

katolickiej. Jak to w polskim domu, religia odgrywała u nas dużą rolę.

Gdy miałem kilkanaście lat – choć byłem nie mniej religijny niż moi

koledzy – często przychodziły mi do głowy pytania i wątpliwości

wynikające z braku logiki w tym, czego uczono mnie o Bogu i Jezusie

i tym, co słyszałem podczas kazań. Od zawsze dążyłem do odkrycia

prawdy, a w tamtym momencie nie potrafiłem jej nigdzie znale􀄊ć.

Pewne pytania nie dawały mi spokoju: Czy Bóg istnieje? Jak wygląda?

Czemu na świecie jest tyle niesprawiedliwości? Co działo się z Jezusem,

kiedy miał piętnaście, dwadzieścia, dwadzieścia pięć lat? Co się działo

z Maryją? Skąd wiemy, że zaszła w ciążę, choć nie uprawiała seksu

z Józefem? Dlaczego Biblia jest tak skomplikowana?

Jadąc autobusem, wróciłem myślami do rozmowy, którą odbyłem

poprzedniego dnia z jednym z naszych opiekunów. Podczas pobytu na

tym obozie nie potrafiłem się uporać z własnymi myślami – dlaczego

nauki biblijne były sprzeczne z tym, czego uczono mnie w domu,

wychowując przecież po katolicku? Gdy czytaliśmy Biblię, coś się

we mnie gotowało i sprawiało, że ukryty we mnie buntownik

ożywał i zaczynał wątpić we wszystko, co do tej pory usłyszał.

– Rozumiem, skąd się biorą twoje wątpliwości. Mogę ci tylko doradzić,

byś pomodlił się o znak od Boga – w oczach opiekuna jaśniał mocny

płomień wiary.

– Mam się pomodlić do Boga, żeby dowiedzieć się, czy to, czego

uczycie, to prawda? – zapytałem.

– My nie uczymy, tylko przekazujemy dalej słowa Jezusa –

poinformował mnie, a jego głos był przepełniony wiarą we własne

słowa.

– Dla mnie to nie ma sensu. Jak to możliwe, że Jezus umarł za nasze

grzechy, żeby zbawić nas wszystkich od złego, skoro są na świecie

dobrzy ludzie, którzy w to nie wierzą, albo tacy, którzy nigdy o nim

nie słyszeli? Czy oni nie zostaną zbawieni? Widzę tyle sprzeczności

w Biblii i naukach Jezusa, że już sam nie wiem, w co wierzyć –

zaprotestowałem, pełen wątpliwości i zagubiony. – Chyba każdy

powinien starać się zrozumieć to po swojemu.

– Nie można tego interpretować. Już niedługo otrzymasz odpowiedzi,

których szukasz, ale najpierw musisz się modlić o znak, tak jak ja to

robiłem – w jego głosie brzmiała niezachwiana pewność.

Tej nocy poszedłem za jego radą i z Biblią w dłoni modliłem się do

Boga o znak. Następnego dnia dowiedziałem się, że wyruszamy na

jednodniową wycieczkę do Gdańska, żeby zwiedzić słynną katedrę,

znaną w całej Polsce z pięknych, zdobionych barokowych organów.

Podobno podczas gry figurki aniołów poruszają się w rytm melodii.

…Zostałem wyrwany z moich rozmyślań, gdy autobus zatrzymał

się przed świątynią. Weszliśmy do środka.

Gdy przekraczałem próg katedry, miałem wrażenie, że otworzyłem

drzwi do przeszłości. Poczułem się znów jak wtedy, kiedy byłem

dzieckiem i chodzenie do kościoła nie było niczym więcej niż modlitwą,

a głowy nie zaprzątały żadne pytania. Piękny d􀄊więk organów

wypełnił wnętrze świątyni i rozprzestrzenił się, wibrując, w moim

ciele. Usiadłem w jednej z drewnianych, ciemnobrązowych ławek

w środkowym rzędzie i zauważyłem, że – mimo, iż ktoś grał na

organach – słynne figurki się nie poruszały, wbrew temu, co

usłyszałem. Chciałem się przekonać, czy Bóg i Jezus są tu obecni.

Przypomniałem sobie, co radził mi poprzedniego dnia opiekun.

Zacząłem się modlić o znak.

Pogrążyłem się całkowicie w modlitwie i z całego serca poprosiłem

Boga w skupieniu, aby poruszył figurki. Ledwie skończyłem

wypowiadać słowa modlitwy, a usłyszałem skrzypienie, jakby ktoś

otwierał starą szufladę. Spojrzałem w górę. Trąbiące aniołki powoli

zaczęły się poruszać.

Wiedziałem, że to znak od Boga. Byłem zachwycony odbywającym

się przed moimi oczami widowiskiem. Patrzyłem z podziwem na

magię, która się przede mną roztaczała i nie miałem wątpliwości,

czego doświadczałem. Nagle – równie gwałtownie, jak zaczęły – anioły

przestały się poruszać.

Zamknąłem oczy, pochyliłem głowę i modliłem się.

„Boże, wiem, że to niesprawiedliwie prosić o coś dwa razy. Wybacz,

że jestem takim niewiernym Tomaszem. Jeśli to rzeczywiście był

znak od Ciebie, spraw proszę, żeby anioły znowu się poruszyły.

Jeśli tak się stanie, będę szerzył Twoje słowo wśród wszystkich moich

przyjaciół i uznam Jezusa za mojego zbawiciela” – obiecałem.

Gdy tylko skończyłem się modlić, we wnętrzu katedry rozległ się

przera􀄊liwie głośny d􀄊więk. Podniosłem głowę i zobaczyłem, jak

anioły ożywają po raz drugi.

Łzy wdzięczności i radości spływały mi po policzkach. Czułem, że

doświadczyłem głębokiej prawdy o siłach, których nie byłem w stanie

zobaczyć. Wiedziałem też, że w każdej chwili mojego życia będę

mógł się do nich zwrócić. To był początek mojej drogi do odkrywania

prawdy.

DALSZY CIĄG MASZ TUTAJ: Przebudzenie w drodze ZOBACZ>>>