WYBIERZ DLA SIEBIE RZEKĘ I PŁYŃ

Jaką znowu rzekę? Jakie pływanie? Ja nie umiem nawet

pieskiem. To nic, zawsze możesz skorzystać z motorówki,

żaglówki, kajaka, roweru wodnego, pięknego

jachtu albo tratwy. Nie przesadzam. Próbuję ci tylko

uzmysłowić, że jest wiele możliwości. Podobnie tu.

Z pływaniem jest jak z życiem — każdy woli to robić

w taki sposób, jaki mu najbardziej odpowiada. Zgodnie

ze swoim charakterem, zainteresowaniami, poglądami,

kompromisami, umiejętnościami i wysiłkiem

dla niego najbardziej odpowiednim. Jedni uwielbiają

pływać kraulem. Tak jak mój mąż. On może godzinami

bez wysiłku płynąć „krytym” kraulem, aż znika

z horyzontu, wywołując na plaży nie lada panikę. Ale

to były triathlonista. Ja i owszem, też jestem byłym

sportowcem, ale niekoniecznie lubię ten styl. Stanowczo

wolę nurkowanie z maską. Spokojnie, w cudownej

ciszy, bezszelestnie poruszam się w wodzie, oglądając

roślinność i rybki. Pod warunkiem że woda ma

odpowiednią temperaturę. Moi znajomi: jedni wolą

łodzie motorowe, inni kajaki, a moja najlepsza koleżanka przepada za żaglówkami. Czy coś w tym złego,

że każdy z nich woli pływać na swój wymarzony sposób?

Nie — przecież to wszystko jest dla ludzi. Tak

samo jest z życiem. Każdy z nas ma swoje upodobania

i zainteresowania. Każdy z nas jest inny. Każdy

z nas ma swoją mentalność. Jedni wolą żyć szybko,

intensywnie, ze stałym dreszczykiem emocji. Inni

preferują spokojne życie na łonie natury. Jedni mają

swoją dżunglę w mieście. Kochają zgiełk, wrzawę,

umieją korzystać z dobrodziejstw wielkiego miasta:

kino, teatr, wystawy, rauty, przyjęcia, dyskoteki. Inni

kochają, tak jak ja, prowincję, ze wszystkimi jej urokami

i wadami. Czy coś w tym złego? Nie! Ale trzeba

wiedzieć, czego się chce, gdzie jest nam dobrze, czego

oczekujemy od życia. Gry w szachy czy ekstremalnych

sportów? Tak samo jest z pracą! Musisz mieć

jasno określony cel. Nie oznacza to wcale, że masz

być zaraz rekinem biznesu, żeby czuć się spełniony

czy dowartościowany. Może marzysz o tym, żeby

zostać leśniczym, strażakiem, policjantem, pielęgniarzem,

masażystą, trenerem, kucharzem, malarzem,

pisarzem, reżyserem, księgowym itd. Czy coś w tym

złego? W powiatowym urzędzie pracy możesz się

zapoznać z 253 standardami kwalifikacji zawodowej.

Na pewno wybierzesz coś dla siebie.

Niektórzy wiedzą już od dziecka, kim chcą zostać,

gdy dorosną.

No może niekoniecznie to ich świadomy wybór, ale

wierzą, że tak po prostu będzie i nie mają pojęcia,

że może być inaczej. A jeśli ty jesteś na etapie, że

nie wiesz, czym chcesz się zajmować zawodowo, to

proponuję: postaw sobie cel na najbliższy rok albo

5 lat: Znaleźć zawód dla siebie! „Co? Przecież ja już

mam zawód i nawet zgodnie z nim nie mogę znaleźć

pracy, to po co mam szukać nowego?”. Nie wiem!

A po co kupiłeś tę książkę? Bo chcesz coś zmienić

w swoim życiu zawodowym. I właśnie dlatego powinieneś

się zastanowić, czy to, co robisz teraz, przynosi

ci satysfakcję i zadowolenie. Czy z chęcią, pełen energii i zadowolenia idziesz do pracy? Czy się w niej

realizujesz, jesteś w niej zadowolony, doceniany i odpowiednio

wynagradzany? Czy chcesz ją wykonywać

do emerytury? Ja ci nie pomogę, musisz sam sobie

odpowiedzieć na te pytania. Mogę ci jedynie podać

parę przykładów z życia, z którymi mam do czynienia

na co dzień. Mam dwie koleżanki. Jedna z nich to

pełna optymizmu osoba. Zawsze uśmiechnięta, zadowolona,

życzliwa, otwarta i komunikatywna. Umie

się bawić, korzysta z życia i cieszy się każdą chwilą

spędzoną z rodziną i przyjaciółmi. Udziela się społecznie,

pomaga potrzebującym sąsiadom. Wysłucha,

pomoże, doradzi każdemu. Ma wielu znajomych

i przyjaciół. Wszyscy ją kochają, uwielbiają przebywać

w jej towarzystwie i słuchać jej opowieści. Druga

koleżanka jest urodzoną malkontentką, niezadowoloną

z życia. Stale narzeka, marudzi, a krótkie chwile

zadowolenia znajduje w robieniu zakupów. Swoją

zgorzkniałość i pesymizm życiowy przenosi na rodzinę

i znajomych. A teraz zagadka: która z nich jest

bogatszą osobą? Jeśli przeczytałeś już sporo książek

z rozwoju osobistego, w tym pozycje Napoleona Hilla

i Briana Tracy’ego, to pewnie odpowiedziałeś, że

to ta pierwsza, ponieważ ona postępuje zgodnie z zasadami,

którymi kierują się osoby sukcesu. I masz rację!

Ta koleżanka odniosła życiowy sukces. Ma dom,

pracę, samochód, czułego, nadal kochającego męża

po 20 latach wspólnego życia, dwóch przystojnych, zdrowych synów, dwa psy i cztery koty. Jest lubianą,

szanowaną osobą. Ale jeśli odpowiedziałeś przeciwnie,

bo wietrzyłeś tu jakiś podstęp i uznałeś, że to

malkontentka ma znacznie większe dochody, to również

masz rację. Przypomniał mi się dowcip:

W pewnej indiańskiej wiosce dwóch wojowników,

Szybka Strzała i Ryczący Byk, bardzo się kłóciło.

Całe plemię było już zaangażowane w ich spór i nie

mogąc dłużej tego znieść, postanowiło zaprowadzić

zwaśnionych wojowników do Wielkiego Wodza, żeby

ten rozstrzygnął konflikt. Najpierw Szybka Strzała

przedstawił swoje racje. Po ich wysłuchaniu Wielki

Wódz odpowiedział:

— Masz rację, Szybka Strzało.

Na co, rzecz jasna, oburzył się Ryczący Byk i opowiedział

swoją wersję wydarzeń, przedstawiając własne

argumenty. Po wysłuchaniu Ryczącego Byka Wielki

Wódz oznajmił:

— Masz rację, Ryczący Byku.

Na co z kolei z tłumu wykrzyknęła oburzona Pocahontas:

— Ależ Wielki Wodzu, oni obaj nie mogą mieć racji

— Masz rację, Pocahontas — odparł Wielki Wódz.

Dokładnie tak jest z tą historią o moich koleżankach.

Patrząc z perspektywy urzędu skarbowego, ta druga ma dużo większe dochody. Ale ja należę do tej

większości ludzi, którzy nie zgadzają się z tą instytucją

i uważam, że ta pierwsza koleżanka jest bogatsza,

mimo PIT-u z dużo mniejszym wynikiem w pozycji

„dochód”. I kto ma rację, ja czy urząd skarbowy?

Odpowiedz sobie sam. Czy stan posiadania daje nam

radość, zadowolenie, szczęście? Czym właściwie jest

bogactwo? Jak je zmierzyć? Kiedy jest się tak naprawdę

bogatym? Jak sądzisz, która z moich koleżanek ma

większe poczucie własnej wartości? A na koniec jeszcze

jedno pytanie: Która z nich jest krawcową, a która

kierowniczką w dużej firmie? Masz rację!

Dzięki temu, iż moje dotychczasowe życie zawodowe

było bardzo zróżnicowane, znam wielu ludzi z różnych

grup społecznych. Tych bardzo zamożnych, ze

swoimi prywatnymi samolotami, tych reprezentujących

średnią klasę i tych ubogich, i wykluczonych społecznie.

Znam sporo biznesmenów, lekarzy, prawników,

ludzi telewizji (w tym kilku sławnych aktorów),

trenerów, wykładowców, informatyków, księgowych,

urzędników, strażaków, policjantów, krawcowych,

palaczy, listonoszy, kucharek, pracowników ochrony,

gońców, sprzątaczek (o, przepraszam, konserwatorów

powierzchni płaskich) i wielu innych ludzi wykonujących

różne zawody. I wierz mi, w każdej bez wyjątku

grupie społecznej i zawodowej są ludzie, którzy

świetnie się czują w tym, co robią, wykonują swoją pracę z pasją i z zaangażowaniem, i dzięki temu mają

wysoką samoocenę. Ale niestety znam też w każdej

z tych grup, powtarzam, w każdej bez wyjątku, osoby

wiecznie niezadowolone, sfrustrowane, znerwicowane,

cierpiące na depresję, pełne goryczy, pretensji

i mające niską samoocenę. Po co o tym piszę, przecież

wszyscy wiemy, że ludzie są różni? Chcę, żebyś

zastanowił się przez chwilę, jaką grupę społeczną ty

reprezentujesz. Jakim jesteś człowiekiem? Optymistą

cieszącym się z życia czy stale zrzędzącym marudą?

Czego oczekujesz od siebie i swojego życia? Czy to,

że zmienisz pracę na inną i będziesz więcej zarabiał,

na pewno da ci satysfakcję i zadowolenie?

Jeśli jesteś optymistą, osobą radosną i otwartą,

a zmiana pracy jest ci potrzebna, ponieważ zmieniły

się twoje życiowe priorytety, założyłeś rodzinę i nie

jesteś już luzackim singlem, lub chcesz się rozwijać,

poznać nowych ludzi, podjąć nowe wyzwanie, w porządku,

zrób to. Zmień pracę lub załóż działalność

gospodarczą. Ale jeśli jesteś zawodowym smerfem

Marudą, zastanów się, co ci da nowa praca. Moim

zdaniem niestety nic. Poprawa będzie tylko chwilowa

i pozorna. Krótkotrwałe zadowolenie z wyższej pensji,

chwilowy zachwyt nowym otoczeniem i nowymi

ludźmi, a po pewnym czasie — to samo. Znowu będziesz

narzekał, że twój szef to „średnio inteligentny

szympans”, że są osoby, które zarabiają więcej od ciebie, a przecież ty jesteś od nich lepszy, zdolniejszy

i masz wyższe kwalifikacje. Nowy samochód, który

sobie kupiłeś, po miesiącu okazał się niezupełnie taki

super, bo sąsiad ma nowszy rocznik. Twoje mieszkanie,

z którego do tej pory byłeś dumny, teraz stało się

tylko ciasną klitką w bloku, ponieważ w twojej nowej

pracy prawie wszyscy mają domy ze 100-metrowym

ogródkiem (ja to nazywam wolno stojącym mieszkaniem),

ale dla ciebie teraz to nowy powód do frustracji.

Daj sobie spokój, odłóż tę książkę i zacznij od

pracy nad sobą, a nie nad szukaniem nowego zajęcia.

Polecam szkolenia i warsztaty z rozwoju osobistego,

coaching lub NLP. Poczytaj trochę o tym w internecie

i na pewno uda ci się wybrać coś dla siebie. Potem

ponownie zapraszam do lektury. Chociaż może już

wcale nie będzie ci ona potrzebna. I to będzie dla

mnie, jako jej autora, największy sukces.

Praca. Kochaj alborzuć! ZOBACZ>>>